روز سبزگي

پارادوكس

Mon, 09 Apr 2012 18:50:00 GMT

دلـم گـرفته است ...

نه اينـکه کسي کاري کرده باشد نه ...!!!

من آنقدر آدم گريز شده ام ...!!!
...
که کسي کارش به اطراف من هم نمي رسد ...

دلم گرفتـه است که آنچه هستم را نمي فهمند ...

و آنچه هستند را ميپذيرم ...

و دنيـا هم به رويش نمي آورد ...

اين تنـاقض را ...!!!...

هيچ كس ...

Tue, 28 Feb 2012 11:19:00 GMT

هيچ کس آنقدر فقير نيست که نتواند لبخندي به کسي ببخشد و هيچ کس آنقدر ثروتمند نيست که به لبخندي نياز نداشته باشد

مشتي خاكم

Wed, 07 Dec 2011 17:24:00 GMT

سبک و آزاد و بي تعلق ؛ نامي ندارم و کسي مرا نمي شناسد. با باد سفرمي کنم. گاهي در باغچه اي کوچک اقامت مي کنم تا به ريشه اي کمکي کنم و غذاي گياهي کوچک را به او برسانم , و گاهي به بيابان مي روم تا خلوتي کنم و از خورشيد سکوت و سوختن بياموزم.

بسياري اوقات اما خاک پاي عابرانم, خاک پاي هر کودک هر پير و هر جوان.

سالها پيش اما تنديسي مغرور بودم با چشم هايي از عقيق , تراشيده بالابلند. زنداني ديوار و سقف و مردم. فريفته پيشکش و قرباني و دستهايي که به من التماس مي کرد. مردم خود مرا از کوزه جدا کردند و تراشيدند و آوردند و خود به پاي من افتادند. هيچ کس به قدر من ناتوان نبود. آنها اما از من مي خواستند که زمين را حاصلخيز کنم. آسمان را پرباران. مي خواستند که گوسفندشان را شيرافشان کنم و چشمه هاشان را جوشان. من اما هرگز نه چشمه اي را جوشان کردم و نه گوسفندي را شيرافشان . نه هرگز زمين و آسمان حاصلخيز و پرباران.

ستايش مردم اما فريبم داد. لذت تمجيد خون سياهي بود که در تن سنگي ام جاري مي شد. هيچ کس نمي داند که يک بت آرام آرام بت مي شود. بتان در آغاز به خود وبه خيال ديگران مي خندند ،اما رفته رفته باور ميکنند که برترند. من نيز باور کرده بودم. تا آن روز که آن جوان برومند بع بتخانه آمد. پيشتر هم او را ديده بودم. نامش ابراهيم بود و هر بار از آمدنش لرزه بر اندامم افتاده بود. حضورش حقارتم را به رخ مي کشيد. ديگران که بودند حقارت خويش را تاب مي آوردم. آن روز اما با هيچ کس نبود. بتخانه خالي بود از مردم. تنها او بود و تبري بر دوش. ترسيده بودم، مي لرزيدم وتوان ايستادن نداشتم.

ابراهيم نزديکم آمد و گفت: واي بر تو، مگر تو آن کوه نبودي که مدام تسبيح خدا مي گفتي؟

مگر ذره ذره خاک تو نبود که از صبح تا غروب ياسبوح وياقدوس ميگفت؟ تو بزرگ بودي، چون خدا را به بزرگي ياد ميکردي. چه شد که اين همه کوچکي را به جان خريدي؟ چه شد که ميان خدا و بندگانش ايستادي؟چه شد که دربرابر يگانگي خداوند علم کردي؟ چه چيز تو را در کفرت اين همه مصمم و پابرجا کرده است؟ چرا مجال دادي که مردم تورا بفريبند و تو مردم را؟ واي بر تو و واي بر هر آفريده اي که با آفريدگارخود خيال برابري کند. و آنگاه تبرش را بالا برد اما هرگز بر من فرود نياورد. من خود از شرم فروريختم؛ غرورم شکست وکفري کفري که در من پيچيده بود، تکه تکه شد. ابراهيم تکه هاي مرا در دست گرفت و گفت: شکستن ابتداي توبه است و توبه ابتداي ايمان. و من در دست هاي ابراهيم توبه کردم و بارديگر ايمان آوردم به خدايي که پاک است و شريکي ندارد.

ابراهيم گفت : تو امروز شکستي، اي بت! اما مردم هرگز از پرستش بتان دست برنخواهند داشت. مردم مي توانند از هر چيزي بتي بسازند، و اگر چوبي نباشد که آن را بتراشند و اگر سنگي نباشد که به پايش بيفتند، خيال خود را خواهند تراشيد وبه پاي خود خواهند افتاد و خود را خواهند پرستيد. و واي که پرستيدن هرچيز بهتر از پرستيدن خويش است. ابراهيم گفت: اين مردم خدا را کوچک دوست دارند؛ کوچکتر از خويش. خدايي يافتني ، خدايي ملموس و ديدني. خدايي که بتوان بر آن خدايي کرد. اما خدايي که مثل هيچ کس و هيچ چيز نيست، خدايي که همه جا هيت و هيچ جا نيست، خدايي که نه دست کسي به آن مي رسد ونه در ذهن کسي مي گنجد،خدايي دشوار است واما اين مردم خدايي آسان را دوست دارند. به دست هاي ابراهيم چسبيدم و گفتم: اي ابراهيم! مرا شکستي و رهانيدي از آن خداي سهل ساختگي، حالا تنها مشتي خاکم در برابر دشواري خدا چه کنم؟ ابراهيم گفت: تو خامي مومني و از اين پس آموزگار مردم. شهر به شهر و دشت به دشت وکوه به کوه برو و به ياد اين مردم بياور که از خاکند و خاک را جز فروتني سزاوار نيست. اگر روزي کسي به قصه ات گوش داد برايش بگو که چگونه ستايش مردم مغرورت کرد و چگونه غرورمشتي خاک را بدل به بت مي کند. من گريستم ودست هاي ابراهيم خيس اشک شد. او مشتي از مرا به آب داد و مشتي را به باد ومشتي را در رهگذار مردم ريخت....

عرفان نظر آهاري

چرا التماس دعا

Sun, 06 Nov 2011 11:33:00 GMT

مردي از ميان جمع بلند شد و گفت:

”چه کنيم که دعايمان مستجاب شود؟”

حضرت پاسخ داد: با زباني دعا کنيد که با آن گناه نکرده باشيد.

مرد متعجب و ناراحت گفت: يا رسول الله (ص) همه ما زباني آلوده به گناه داريم!

حضرت فرمودند : زبان تو براي تو گناه کرده است نه براي برادر تو .

پس زبان تو نسبت به برادرت بي‌گناه است و زبان او نسبت به تو .

براي يک‌ديگر دعا کنيد تا مستجاب شود . . .

التماس دعا

Sun, 06 Nov 2011 11:28:00 GMT

اگر يادتان بود و باران گرفت

دعايي به حال بيابان کنيد

كاراي خوب

Wed, 19 Oct 2011 11:39:00 GMT

وقتي كاري رو كه شديداً خوب باشه انجام بدي ، انگار يه چراغ توي روحت روشن كرده اي، وقتي بازم كار خوب انجام بدي ميشه دو چراغ ، ميشه سه چراغ ، صد چراغ ، هزار چراغ . گمونم توي روح ج. حسين زاده هزار تا چلچراغ روشنه .

تقريباً تمام كارهايي كه ج.حسين زاده انجام ميده خوبه، زنهاي خونه دار هم همينطورند ، واسه همينه كه به نظر من همه ي زنهاي خونه دار مقدس اند .

چه اتفاقي مي افته كه چيزها و آدم ها مقدس ميشن !؟

Sun, 02 Oct 2011 11:02:00 GMT

اولين روز كه اومديم خوابگاه جديد همه چي عادي بود،اما دومين روز، اومدن كليد پنجره ها و دراي بالكن گرفتن كه چي!؟ كه نكنه كسي بخواد خودش و پرت كنه پايين !!!

اونا نميدونن كه توي اين خراب شده چيزاي مقدس ديگه اي هم هست كه بد جوري باعث ميشه آدم خودش و از پنجره پرت نكنه پايين. مثلاً نقاشي بچه ها يا كله كج و كوله ي عقب مونده ها يا كورهاي مادرزاد يا زن هاي خونه دار و به خصوص اين زنهاي خونه دار كه منبع تقدس اند . ....

آقا ! وجود پاک مرا چند مي خري !؟!

Tue, 05 Jul 2011 01:30:00 GMT

آقا! وجود پاک مرا چند مي خري ؟!

به به! چه چشم ناز و قشنگي! چه دختري !

چرخي بزن ، ببينمت آيا مناسبي ؟

يا نه شبيه کولي ِ ديروز ، لاغري !

اسمت چه بود؟ اهل کجايي؟ نديدمت! . . .

دختر ، هراس ، دلهره: ها؟ چي؟ بله!. . . پري !

اهل حدود چند خيابان عقب ترم

نزديک نانوايي سنگک؟. . . - نه! بربري

چيزي به مرگ دامن پاکش نمانده بود

زير نگاه هرزه ي يک مرد ِ مشتري

«کمتر حساب کن». . . وَ موبايلش: الو! بله!

امشب بيا به خانه ي آقاي خاوري

زن هم مصيبت است! بله ! چشم! آمدم!

هي گفت مادرم که چرا زن نمي بري !

از خير او گذشت و فقط گفت: حيف شد !

امشب برو سراغ خريدار ديگري

دختر به فکر نان شبش بود و داد زد:

حتي مرا به قيمت کمتر نمي خري ؟! . . .

مهديه حسينيان رستمي

دقت كردين...؟!

Sat, 02 Jul 2011 14:34:00 GMT

ديروز پريروزا بود که يک مولکول اکسيژن بهم اس داد گفت که:

"دقت کردي ، اين روزا ديگه آدما هم ديگه رو دور نميزنن بلکه از روي هم رد ميشن!؟"

البته از اکسيژن جون همچين حرفي بعيد بود، فکر کنم يه اتم کربن دور وبرش ميچرخيده!!!

ولي به هر حال من جواب دادم:

"نههههههههههه!!!"

و من انديشه کنان غرق در اين پندارم

Fri, 10 Jun 2011 18:35:00 GMT

تو به من خنديدي
و نمي دانستي

من به چه دلهره از باغچه ي همسايه
سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست توديد
غضب آلوده به من کرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتي و هنوز
سالهاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
مي دهد آزارم
و من انديشه کنان غرق اين پندارم

که چرا

خانه ي کوچک ما سيب نداشت

(استاد مصدق)